Generator SHA-1 hash (160-bitowy, przestarzały)

Czym jest SHA-1?

// Hash text using Web Crypto API (SHA-1 — legacy use only)
async function sha1(text) {
  const data = new TextEncoder().encode(text);
  const hash = await crypto.subtle.digest('SHA-1', data);
  return Array.from(new Uint8Array(hash))
    .map(b => b.toString(16).padStart(2, '0'))
    .join('');
}

await sha1('Hello, World!');
// → '0a0a9f2a6772942557ab5355d76af442f8f65e01'
// ⚠️ SHA-1 is broken — use SHA-256 for new work.

Przykłady SHA-1

tree 4b825dc642cb6eb9a060e54bf8d69288fbee4904
author A Dev <dev@example.com> 1716854400 +0000
committer A Dev <dev@example.com> 1716854400 +0000

Initial commit

-----BEGIN CERTIFICATE-----
MIIDXTCCAkWgAwIBAgIJAKlL...
-----END CERTIFICATE-----

node-v0.12.7-linux-x64.tar.gz

(Wklej zawartość pliku shattered-1.pdf firmy Google/CWI przez zakładkę Plik)

Jak generować hashe SHA-1

1. 1

   Wklej tekst lub upuść plik

   Wybierz zakładkę Tekst i wklej dowolny ciąg — wiadomość commita, treść certyfikatu lub dane wejściowe starszej sumy kontrolnej — do obszaru wejściowego. Hash SHA-1 aktualizuje się na bieżąco podczas pisania. W przypadku plików przełącz na zakładkę Plik i przeciągnij dowolny plik do strefy upuszczania; przeglądarka hashuje go lokalnie bez żadnego przesyłania.

2. 2

   Skopiuj 40-znakowy hash

   Kliknij przycisk Kopiuj obok wyjścia hash. Pełny 40-znakowy ciąg hex małymi literami trafia do schowka. Użyj przełącznika Wielkie litery, jeśli starszy system oczekuje wielkich liter hex — niektóre stare narzędzia i interfejsy API Windows domyślnie używają wielkich liter.

3. 3

   Porównaj ze starszym odciskiem

   Przełącz na zakładkę Porównaj i wklej dwa hashe SHA-1 obok siebie, aby potwierdzić, że się zgadzają. Przydatne do weryfikacji starszej sumy kontrolnej wydawcy, audytowania lustrzanego repozytorium Git lub sprawdzania starego odcisku certyfikatu TLS z dokumentu sprzed przyjęcia SHA-256.

Szczegóły techniczne

Algorytm: konstrukcja Merkle-Damgård, 80 rund

SHA-1 przetwarza dane wejściowe w blokach 512-bitowych (64-bajtowych), stosując 80 rund operacji bitowych pogrupowanych w cztery etapy po 20 rund, każdy z inną funkcją logiczną (Ch, Parity, Maj, Parity) i stałą addytywną pochodną od pierwiastków kwadratowych małych liczb całkowitych. Początkowy stan hash to pięć 32-bitowych słów (A–E), a ostateczny hash jest konkatenacją tych słów po ostatnim bloku. Implementacja zdefiniowana w FIPS 180-1 (1995), zastąpiona przez FIPS 180-4 (2015), który formalnie zawiera język dotyczący wycofania.

Wyjście: 160 bitów, 40 znaków hex

Zawsze dokładnie 40 małych liter szesnastkowych (160 bitów = 20 bajtów, zakodowanych jako 2 znaki hex na bajt). Długość wyjścia jest stała niezależnie od rozmiaru wejścia. W porównaniu z 64 znakami SHA-256 krótsze wyjście zapewnia mniej bitów odporności na kolizje — kluczowy czynnik, dla którego SHA-1 został złamany przed SHA-256.

Wydajność: szybki, ale to część problemu

SHA-1 jest szybki — zazwyczaj 400–700 MB/s w przeglądarce przy użyciu Web Crypto, porównywalne z SHA-256. Dla atakującego ta szybkość jest atutem: nowoczesny klaster GPU może obliczać miliardy hashy SHA-1 na sekundę, przyspieszając wyszukiwanie metodą brute-force i kolizji. Szybkość jest powodem, dla którego SHA-1 (podobnie jak MD5) nigdy nie może być używany do przechowywania haseł — zamiast tego używaj bcrypt, scrypt lub Argon2.

Standardy: FIPS 180-1 (1995) — przestarzały w kontekście FIPS 180-4

SHA-1 został wystandaryzowany w FIPS 180-1 (1995), zastępując wadliwy SHA-0. NIST wycofał SHA-1 dla podpisów cyfrowych w NIST SP 800-131A (2011) i w FIPS 186-5 (2023) formalnie zakazał go dla wszystkich generowanych podpisów cyfrowych. RFC 6194 (2011) dokumentuje znane kwestie bezpieczeństwa. W3C WebCrypto API nadal zawiera SHA-1 ze względów interoperacyjności ze starszymi systemami, co umożliwia temu narzędziu przeglądarkowemu jego obliczanie.

Najlepsze praktyki

Nigdy nie używaj SHA-1 do operacji wrażliwych z punktu widzenia bezpieczeństwa

SHA-1 jest przestarzały dla podpisów cyfrowych, certyfikatów TLS, podpisywania kodu, przechowywania haseł i każdego przepływu pracy, w którym liczy się odporność na kolizje. Atak SHAttered z 2017 roku zademonstrował praktyczne kolizje. Do wszystkich zastosowań bezpieczeństwa migruj do SHA-256 lub SHA-3. Różnica kosztów jest znikoma na nowoczesnym sprzęcie — SHA-256 jest akcelerowany sprzętowo we wszystkich aktualnych procesorach i potokach GPU.

SHA-1 do wyszukiwania starszych odcisków jest akceptowalny

Jeśli musisz zweryfikować sumę kontrolną pliku sprzed 2017 roku, wyszukać identyfikator commita Git lub zbadać stary odcisk certyfikatu do celów audytowych, SHA-1 jest odpowiedni. Sam hash nie jest używany do podejmowania decyzji o zaufaniu — po prostu odtwarzasz znany odcisk do krzyżowego odniesienia. Udokumentuj to explicite w dziennikach audytu: „SHA-1 użyty wyłącznie do celów odniesienia do starszych systemów, nie do weryfikacji bezpieczeństwa”.

Zawsze hashuj bajty UTF-8, nie punkty kodu Unicode

SHA-1, jak wszystkie algorytmy hash, działa na bajtach, nie na znakach. Ten sam ciąg zakodowany jako UTF-8 vs UTF-16 produkuje różne hashe. Narzędzie zawsze koduje dane wejściowe jako UTF-8 bez BOM przed hashowaniem. Jeśli chcesz dopasować system używający innego kodowania (Windows UTF-16-LE, Latin-1), musisz wstępnie zakodować dane wejściowe zewnętrznie przed porównaniem hashy.

Używaj porównania w stałym czasie podczas weryfikacji hashy w kodzie

Jeśli porównujesz dwa hashe SHA-1 w kodzie, użyj sprawdzania równości w stałym czasie — crypto.timingSafeEqual() w Node.js, hmac.compare_digest() w Pythonie — zamiast naiwnej równości ciągów (=== lub ==). Naiwne porównanie ujawnia informacje o czasie, które teoretycznie mogą pozwolić atakującemu na odtworzenie oczekiwanego hasha bajt po bajcie. Jest to środek ochrony głębokiej nawet dla starszej weryfikacji SHA-1.

Najczęściej zadawane pytania